Een sociaal-realistische roman over “gewone mensen” in het interbellum. Zielens schetst het leven van arbeidersgezinnen in de stad: kleine vreugdes en teleurstellingen, armoede en ambitie, solidariteit en schaamte. In sobere, empathische scènes laat hij zien hoe personages proberen hun waardigheid te bewaren in benauwde omstandigheden, terwijl ze dromen van iets beters. Het resultaat is een warm maar onverbloemd portret van de Vlaamse volksklasse.