Dit werk vertelt het verhaal van Tooje en Koob, die symbool staan voor de arme, zwoegende keuterboeren en arbeiders die met hard labeur de schrale heidegrond van de Antwerpse Kempen probeerden te bewerken om te overleven. De auteur, die zelf als onderwijzer in de streek actief was, schetst hiermee een realistisch en volks portret van de harde sociale en economische realiteit van het plattelandsleven uit die tijd. De uitgave verscheen vlak na de Tweede Wereldoorlog bij een katholieke Vlaamse cultuurorganisatie en werd bekroond in een literaire prijsvraag, waarna het verhaal via krantenfeuilletons een breed publiek bereikte en uitgroeide tot een gewaardeerd voorbeeld van regionale literatuur.

Aloïs Blommaert

Wroeters. Roman