In Onder ijsbergen verkent J. Bernlef thema’s als herinnering, waarneming, identiteit en vervreemding. De roman toont personages die geconfronteerd worden met de ongrijpbaarheid van het verleden en de fragiele manier waarop mensen betekenis geven aan hun ervaringen. Bernlef schrijft in een sobere, precieze stijl en onderzoekt hoe werkelijkheid en herinnering voortdurend verschuiven. Het boek bevat introspectieve observaties en psychologische nuances die kenmerkend zijn voor Bernlefs literaire oeuvre.