In Kobeke beschrijft Ernest Claes het leven van een jongen "die op een zondag-achternoen geboren werd in een lemen hut van 't Kempenland, dat het schoonste van Vlaanderen is. En zijn vader en moeder waren arme mensen". Kobeke groeit op in een klein wereldje, met Lulle-Mie, de geit; Pardoes, de hond; Kajoet, de kater, en Nelleke, zijn vriendinnetje. Maar juist dat simpele leven zo dicht bij de natuur drijft hem ertoe in het klooster te gaan. Ondanks de nuchtere filosofie van zijn vader Broos, die hem dat afraadt. Claes geeft in Kobeke een milde, kostelijke kijk op het kloosterleven. De jongen denkt in het geloof het geluk te vinden dat hij zocht in het leven, en teleurgesteld is hij niet als hij het daar niet vindt. Want mensen zijn tenslotte maar mensen.