De historische roman reconstrueert de beruchte zaak van Jan Coucke en Pieter Goethals, twee Vlaamse seizoenarbeiders die in 1860 na een Franstalig proces ter dood werden veroordeeld voor een roofmoord in Couillet. Raf Verhulst schildert hoe de taalbarrière, sociale achterstelling en gebrekkige rechtsbescherming volgens hem hebben bijgedragen aan hun veroordeling, terwijl latere ontwikkelingen twijfel zaaiden over hun schuld. Tegen de achtergrond van de opkomende Vlaamse ontvoogdingsstrijd verweeft hij historische feiten met literaire dramatiek en maakt hij van de rechtszaak een aanklacht tegen de ongelijke behandeling van Nederlandstaligen in het negentiende-eeuwse België. De roman groeide uit tot een belangrijk werk binnen de Vlaams-nationalistische literatuur en kreeg grote bekendheid door zijn uitvoerige historische uitwerking.