In Een stenen moeder richt de Vlaamse dichter en schrijver Luuk Gruwez zich in autobiografisch proza op zijn moeder en op de wereld van zijn jeugd. Vanuit herinneringen, observaties en persoonlijke overpeinzingen probeert hij haar leven en karakter te doorgronden en tegelijk vat te krijgen op de complexe verhouding tussen moeder en zoon. Het boek is meer dan een portret van één persoon: Gruwez schrijft over familie, afkomst, ouder worden, verlies en de manier waarop herinneringen het verleden bewaren en veranderen. Zijn moeder wordt een figuur waarin intimiteit en afstand, genegenheid en onbegrip naast elkaar bestaan. Met de taalgevoeligheid van de dichter onderzoekt Gruwez hoe een mens voortleeft in het geheugen van anderen en hoe familiegeschiedenis deel wordt van de eigen identiteit. Thema's als liefde, dood, vergankelijkheid en afscheid geven het boek een melancholische ondertoon. Een stenen moeder bevindt zich op het snijvlak van autobiografie, herinneringsliteratuur en literair essay en vormt een persoonlijke reflectie op ouders, jeugd en de onvermijdelijke confrontatie met sterfelijkheid.