Dit boek is het persoonlijke en spirituele relaas van Bieke Vandekerckhove, die op jonge leeftijd de diagnose ALS krijgt en geconfronteerd wordt met een sterk beperkte levensverwachting. In plaats van zich enkel op de fysieke aftakeling te richten, beschrijft ze hoe haar ervaring met langdurige ziekte haar naar een diepere innerlijke wereld brengt. Via contacten met benedictijnse kloostergemeenschappen ontdekt ze de kracht van stilte, gebed en aandachtig leven, terwijl ze later ook inspiratie vindt in het zenboeddhisme. Beide tradities worden voor haar manieren om met lijden en onzekerheid om te gaan en krijgen een centrale plaats in haar bestaan. Het boek laat zien hoe ze ondanks haar lichamelijke beperkingen een vorm van innerlijke rust en betekenis probeert te vinden, en hoe stilte een plek wordt waar ze zichzelf opnieuw leert bewonen en haar leven anders leert ervaren.

Bieke Vandekerckhove

De smaak van stilte – Hoe ik bij mezelf ben gaan wonen