Carlos Medina

Numéro d'article 10126071

De jonge Venezolaanse kunstenaar Carlos Medina (1953), die in 1979 een tentoonstelling van zijn schilderijen en beelden te Vinderhoute organiseerde, heeft zich in eigen land reeds gunstig laten opmerken. Tussen de prijzen die aan zijn werk werden toegekend kunnen wij vermelden: de eerste prijs voor beeldhouwkunst te Caracas in 1975, een gelijkaardige prijs in 1976 te Porlamar, en in 1978 de tweejaarlijkse internationale prijs Montmartre te Viareggio. Een werkbeurs hem toegekend door de staat Venezuela, biedt hem thans gelegenheid om zijn talent verder te ontplooien te Carrara, waar hij midden een groep van jonge kunstenaars uit alle landen van de wereld werkzaam is, en waar hij een indrukwekkend monument voor zijn land realiseert. In de kunst van Carlos Medina treft een streven naar een zuiver en edel evenwicht. In zijn schilderijen ligt de nadruk op een nonfiguratieve expressie die voornamelijk beroep doet op geometrische vormen, welke als oorsprong hebben de architectonische structuren van oude tempels uit Latijns-Amerika. Medina manifesteert zich als een schilder die met een zeer summier kleurregister (wit-zwart-rood) aan het statische van de vormen een eigen spanning schenkt, door de kleurtegenstellingen op een eigen manier op het vlak te integreren. In feite blijft de schilderkunst voor Carlos Medina een middel om verkenningen te doen op het gebied van het uitbalanceren van de vormen om ze in evenwicht in de ruimte van het vlak te projecteren. Nochtans zal men in deze jonge Venezolaanse kunstenaar in de eerste plaats de beeldhouwer erkennen. Zijn zin voor een plastische duiding manifesteert zich in sculpturen die gelijktijdig constructief en gevoelig zijn. Ijzer en steen zijn de materialen waarin de verbeelding, stoelend op een geestelijke relatie met de Precolumbiaanse oorsprong, tot een sobere en delicate eenheid wordt veredeld. Medina zoekt bewust naar een eigen stijl zonder een verleden, dat een rijke voedingsbodem blijft, te verloochenen. Hij bezit de juiste feeling voor de betekenis welke volumen in de ruimte moeten bezitten om als een plastische integriteit over te komen. Terecht peilt Medina in sommige sculpturen de kracht van het invoegen van losse of in elkaar passende elementen, waardoor de starheid van het statische doorbroken wordt. Uiteraard zoekt Carlos Medina nog naar de volle spankracht van een persoonlijke stijl, maar in het œuvre dat hij tot op heden heeft gerealiseerd liggen voldoende kernen van zelfstandigheid als waarborg voor een rijke ontplooiing. Deze jonge kunstenaar weet de geestelijke en concrete bouwstoffen van zijn ontluikende artistieke persoonlijkheid op een passende en positieve wijze te benutten. Het werk dat Carlos Medina tot op heden heeft gecreëerd levert een betrouwbare wissel op de toekomst.