Als vijfjarig ongewenst kind wordt Liliane Stijnen in een instelling voor verstandelijk gehandicapte kinderen geplaatst. Op haar twaalfde verhuist ze naar een psychiatrische inrichting voor volwassen vrouwen, hoewel ze geestelijk gezond is. Onder een streng nonnenregime brengt ze vervolgens tientallen jaren opgesloten door, geteisterd door vernederingen, angst en psychische mishandeling. Pas na ongeveer vijftig jaar komt ze vrij, niet omdat ze genezen wordt verklaard, maar door veranderingen in de subsidiëring van gesloten instellingen. Elisabeth Marain baseerde de roman op het levensverhaal dat Liliane haar zelf vertelde en geeft haar in het boek de naam Rosalie Niemand.