A.J. Ayer behandelt het denken van David Hume, een van de belangrijkste vertegenwoordigers van het Britse empirisme. Hume stelde dat onze kennis uiteindelijk gebaseerd is op ervaring en onderzocht kritisch begrippen die vaak als vanzelfsprekend worden beschouwd. Zijn analyses van causaliteit, het zelf, kennis, moraal en religie staan centraal. Daarbij komt ook zijn sceptische houding tegenover de mogelijkheid van absolute zekerheid aan bod. Het boek maakt duidelijk hoe Humes radicale empirisme latere filosofen, onder wie Kant, diepgaand beïnvloedde.