In Het laatste huis van de wereld beschrijft Beb Vuyk haar ervaringen, herinneringen en observaties uit Indonesië en andere afgelegen gebieden waar zij gedurende haar leven verbleef. Het boek combineert autobiografische elementen, reisindrukken en culturele beschouwingen met persoonlijke reflecties over koloniale verhoudingen, natuur, eenzaamheid en menselijke verbondenheid. Vuyk schrijft in een sobere maar indringende stijl over het leven aan de rand van de wereld en over de confrontatie tussen verschillende culturen, tradities en levenswijzen.