Het boek volgt een naamloze, jonge hoofdpersoon die symbool staat voor iedereen en gaandeweg doordringt in de wereld van de grote mensen en het mysterie van de eigen jeugd. Tegen de achtergrond van wisselende belevenissen groeit langzaam het beeld van een grootouderlijk huis dat door verkavelingsplannen wordt bedreigd, waarbij de omringende dingen, planten en dieren fungeren als spiegels waarin de verborgen wet van de eigen groei wordt ontdekt. Deze existentiële ontwikkeling leidt uiteindelijk tot het paradoxale en weemoedige inzicht dat groeien betekent: anderen beter maken en zelf ten onder gaan.

Luc Versteylen

Doodgewoon een mensenkind