Aan de hand van drie beslissende episodes uit het leven van William Quickx schetst Wilfried Hendrickx een bitterzoet portret van de naoorlogse babyboomgeneratie. In de jaren vijftig wordt de jonge William door juffrouw Martha voorbereid op zijn Eerste Communie en probeert hij met kinderlijke maar scherpe vragen vat te krijgen op geloof en katholieke moraal. Als zeventienjarige verblijft hij in de jaren zestig in een instelling, vanwaar hij een brief schrijft aan zijn vroegere geestelijke leider; tienerverdriet, provo en marxisme, dansen en rock-'n-roll bepalen dan zijn wereld. Op middelbare leeftijd wordt hij geconfronteerd met de zelfmoord van zijn enige echte vriend, met wie hij ooit achter de rode vlag liep. Na diens begrafenis reist William naar Havana om af te rekenen met zijn vroegere revolutionaire idealen, maar ook daar ontsnapt hij niet aan zijn verleden en zijn persoonlijke demonen. Uiteindelijk mondt zijn zoektocht naar vrijheid, verantwoordelijkheid en schuld uit in een besef van vergiffenis en mededogen.

Wilfried Hendrickx

Babyboomers