LUX AETERNA - ΑΦΡΟΔΙΤΗ - IRREQUIETUM - ΑΝΑΓΚΗ ΣΤΗΝΑ - IN TE SPERAVI. Zee en kosmos worden in opeenvolgende lyrische symfonieën samengebracht tot één dynamisch geheel waarin beweging, stilte en kracht elkaar voortdurend afwisselen. De natuur verschijnt niet als louter decor maar als drager van een hogere, bijna sacrale werkelijkheid waarin schepping en ondergang in elkaar overvloeien. Vanuit een sterk katholiek-mystiek perspectief wordt de mens klein en begrensd tegenover deze overweldigende totaliteit geplaatst. De stijl is plechtig, retorisch en sterk beeldend, met nadruk op klankwerking en herhaling, kenmerkend voor Verschaeves symbolistische poëzie.

Cyriel Verschaeve

Zeesymphonieën