In Vertoog over bevrijding schetst Herbert Marcuse een filosofische en politieke analyse van de mogelijkheden tot maatschappelijke emancipatie binnen de laatkapitalistische samenleving, waarbij het boek historisch gesitueerd is in de turbulente jaren zestig met studentenprotesten, antikoloniale bewegingen en de opkomst van de New Left; de tekst opent met een situering van de mondiale spanningen en de paradox van materiële overvloed gecombineerd met geestelijke en politieke onvrijheid, waarna Marcuse zijn bekende diagnose van de eendimensionale mens uitwerkt waarin economische welvaart en technologische rationaliteit leiden tot conformisme en het verdwijnen van kritische oppositie, vervolgens ontwikkelt hij een kritiek op zowel kapitalistische als bureaucratisch-socialistische systemen die volgens hem beide vormen van dominantie in stand houden door behoeften te manipuleren en afwijking te neutraliseren, in het midden van het werk verschuift de aandacht naar de mogelijkheid van bevrijding via een “nieuwe sensitiviteit” waarin esthetische ervaring, lichamelijkheid en verbeelding centraal komen te staan als bronnen van verzet tegen instrumentele rationaliteit, aansluitend bespreekt Marcuse de rol van kunst, psychoanalyse en utopisch denken als middelen om alternatieve levensvormen te verbeelden die niet langer door productivisme worden bepaald, daarna wordt de revolutionaire subjectiviteit herbekeken waarbij studenten, gemarginaliseerde groepen en anti-imperialistische bewegingen worden gezien als potentiële dragers van verandering zonder dat een klassieke arbeidersklasse nog exclusief als motor van revolutie fungeert, en het werk eindigt met een oproep tot radicale herwaardering van behoeften en sociale structuren waarbij bevrijding niet enkel politiek maar ook cultureel en existentieel wordt opgevat als een transformatie van het hele menselijke levenspatroon binnen de laatmoderne industriële samenleving.