Dit in 1928 door het Davidsfonds gepubliceerde werk, geschreven door een aalmoezenier, biedt een indringende blik op het lot van Vlaamse seizoenarbeiders en emigranten die in de vroege twintigste eeuw naar Frankrijk trokken. Aan de hand van de persoonlijke ervaringen van het hoofdpersonage in Centraal-Frankrijk schetst het verhaal de materiële ontberingen, de cultuurshock en de diepe heimwee waarmee deze migranten destijds te kampen hadden. De auteur putte hierbij rechtstreeks uit zijn eigen ervaringen met de spirituele en sociale begeleiding van deze specifieke groep landverhuizers, waardoor het boek fungeert als een tijdsdocument over de identiteit, het geloof en de overlevingsstrijd van historische grensarbeiders.

H. Blondeel

Mielke. Verhaal over uitwijkelingen