In dit werk worden depressieve ervaringen benaderd via een opvallende metafoor van leegstaande gebouwen en stedelijke ruimtes. Gedichten, proza en beeld vloeien in elkaar over om een landschap te schetsen waarin verval, bouwputten en verlaten structuren symbool staan voor innerlijke gemoedstoestanden. Het resultaat is een fragmentarische maar samenhangende verkenning van psychische zwaarte, waarbij concrete stedelijke en culturele verwijzingen worden verweven met persoonlijke beleving en observatie.

Aafke Romeijn

Leegstand