Gerard Walschap, de beroemde Vlaamse schrijver die met zijn uitgebreid en veelgelezen oeuvre op zeer persoonlijke wijze nieuwe elementen in het Vlaamse proza bracht, heeft zich met zijn jongste roman Het gastmaal naar de vorm vernieuwd, terwijl de inhoud overeenkomsten met vroeger werk vertoont. Walschap die eens schreef ‘De letterkunde getuigt altijd, en wel voor een levensbeschouwing’, betoogt ook hier waar hij alleen maar een verhaal schijnt te vertellen. Een man die, naar het heet ernstig overspannen, in een inrichting is opgenomen, doet het relaas van het gastmaal, waar hij heeft aangezeten met hen die zich zijn vrienden noemden en die de amok die hij tijdens die braspartij heeft gemaakt, wilden uitleggen als een uitbarsting van balorigheid en als een aanklacht tegen de bestaande normen. Belangrijker dan het broksgewijze genoteerde verhaal is het erdoorheen geweven betoog dat men altijd de diagnose ‘abnormaal te zijn’ gesteld weet als de platgetreden paden worden verlaten en de schijnheiligheid van ‘de anderen’ wordt onderkend. Dat Walschap een hedendaagse romantechniek dienstbaar heeft gemaakt aan zijn behoefte om te getuigen van wat hem een leven lang bezighoudt, is wederom een bewijs van zijn ongebroken vitaliteit en engagement als schrijver.