Ik schreef deze symbolische roman toen ik 24 was. Gelukkig werd hij toen niet gepubliceerd, omdat ik anders waarschijnlijk het soort schrijver zou zijn geworden waar ik thans het land aan heb: de vlijtige, jaarlijks handiger wordende breier van bellettristisch psychologisch-filosofische geschriften. Betekent dit dat ik Gilgamesj herschrijven verwerp? Neen, anders zou het nu niet – in zijn oorspronkelijke conceptie – voor u liggen. Van het vele dat ik sindsdien geschreven en al of niet gepubliceerd heb, blijft dit boek mij het liefst. Ik vind erin terug wie ik was en ben: Gilgamesj en Enkidu tezamen, nog steeds op zoek naar een middel om me van Megal-Metim te bevrijden. Toch poogde ik vanuit mijn hedendaagse optiek, veranderde literaire inzichten, en met meer vakbekwaamheid dit boek in 1965 te herschrijven. Vruchteloos. Jammer, want nog steeds boeit de problematiek van het oorspronkelijke Gilgamesj-epos, zo noem ik het, dit meesterwerk van de westeuropese literatuur. In dit epos wordt inderdaad voor het eerst duidelijk de moderne westerse mens getekend, de mens die de identificatie met zijn milieu verloren heeft, de mens met zijn ambivalente houding, de mens die nog steeds zoekt. weverbergh

Weverbergh

Gilgamesj herschrijven