In En joeg de vossen door het staande koren verkent Jan Siebelink de spanningen tussen verlangen en plicht, liefde en schuld, geloof en lichamelijkheid. Tegen de achtergrond van een herkenbaar Nederlands milieu worden personages geconfronteerd met herinneringen, familieverhoudingen en gevoelens die zich niet eenvoudig laten onderdrukken. Siebelink beschrijft hoe het verleden doorwerkt in het heden en hoe religieuze overtuigingen en morele verwachtingen het persoonlijke leven kunnen bepalen. De roman sluit thematisch aan bij de terugkerende elementen in zijn oeuvre: een streng protestants milieu, de invloed van geloof op het gezinsleven, menselijke kwetsbaarheid, verlangen naar schoonheid en ontsnapping, en de vaak moeizame verhouding tussen idealen en werkelijkheid. Met zijn zintuiglijke en psychologisch gerichte stijl schetst Siebelink een wereld waarin liefde, geloof, herinnering en verlangen nauw met elkaar verweven zijn.