Na de souvereiniteitsoverdracht in Indonesië worden de koffie- en rubberplantages nog geruime tijd door Nederlanders geleid. Langzaam maar zeker echter wordt, als gevolg van het op gang gekomen dekolonisatie-proces, de positie van de Nederlandse ondernemingen afgebrokkeld, en tenslotte worden ze door de Indonesische regering overgenomen. De tragiek die achter dit hele proces schuilt en de sociaal-psychologische gevolgen voor de Nederlandse ondernemers, die steeds meer terrein verliezen, komen in deze roman aan de orde. Er zijn egocentrische planters die uitsluitend profiteren van de inlanders of met de corrupte onder hen gemene zaak maken. Er zijn er ook die op een goede en harmonische wijze met de Indonesiërs samenwerken. Daarnaast zijn er de verschillen onder de Indonesiërs zelf – zij die profiteren van de toestand en de goede getrouwen die noch hun landgenoten, noch de planters die hen goed behandeld hebben kwaad gezind zijn. Er zijn ook de vakbonden die de arbeiders op de plantages tot actie willen brengen, dikwijls terecht. Al deze tegenstellingen worden in dit boek op een duidelijke, levendige maar vooral menselijke wijze tot uitdrukking gebracht; het geeft een boeiend beeld van een bewogen periode.

M. Jacob

Aan het einde van de middag