In de dichtbundel Wichelroedelopen verkent Henk van Tienhoven de grens tussen de alledaagse realiteit en een verborgen, bijna mystieke onderwereld, waarbij de dichter optreedt als een gevoelige zoeker naar onzichtbare krachten. De bundel verscheen in een periode van literaire transitie na de Tweede Wereldoorlog en vormde een eigenzinnig tegenwicht voor het rationele modernisme; Van Tienhoven hanteerde een neomagische stijl die doordrenkt is van symboliek en een diep verlangen om het metafysische tastbaar te maken via het woord. Zijn werk weerspiegelt een dromerige maar tegelijkertijd scherpzinnige blik op het menselijk bewustzijn, waarbij de taal fungeert als een wichelroede die de lezer langs de vloeibare grenzen van de geest en de natuur leidt.

H.J. Van Tienhoven

Wichelroedelopen