Alleen Onze-Lieve-Heer weet hoeveel kloosterorden er in ons land geweest zijn,' kreeg deken Jozef De Ridder uit Ternat in het aartsbisschoppelijk archief van Mechelen ooit te horen. Als ze het daar nog niet weten... Toch heeft J. De Ridder door jarenlang verzamelen zo'n 502 vrouwelijke religieuze orden in ons land opgespoord. Hij was vooral geïnteresseerd in de kleding. Met de vernieuwing vanaf 1960 was die finaal de kast ingegaan. Gelukkig resten er nog foto's, orde- of congregatieregels, en een aantal kloosterzusters met een scherp geheugen. Zo weten we vandaag nog hoe de nonnen er tot zo'n halve eeuw geleden uitgezien hebben. Eéndekkers en tweedekkers, spotten de mensen met die wijde vleugelkappen. Ze doelden dan vooral op de Zusters van Liefde of papnonnen, want niet iedere congregatie was zo opvallend gekleed. En toch... Met een vleugje vrouwelijke ijdelheid wisten vele congregaties door het variëren van minuscule details hun uniform een typische stempel te geven: de paternoster werd hier links, daar rechts gedragen, bij sommige congregaties hing hij bijna tot aan de voet (zodat het kruisbeeld bij elke stap vooruitgeschopt werd), elders werd hij in M-vorm op de heup bevestigd. Andere congregaties kozen voor een scapulier dat over het habijt tot aan het middel reikte. Op zondag droegen ze een feestelijker scapulier tot aan de voeten. Soms was dat scapulier ook kunstig gestreken in blokvormpatroon. Om nog maar te zwijgen over de mutsen en de couvre-chefs op het hoofd waar in het verleden tientallen kopspeldjes en vele pakken stijfsel voor nodig waren. Bij sommige congregaties kuste men zelfs de kledingstukken bij het aankleden, of werd er een gebed uitgesproken. In het boek zijn vele bidprentjes met foto's van zusters opgenomen en foto's die zusters bij hun vertrek naar de missies verspreidden onder familie en weldoeners.

Jozef De Ridder

t Zijn al geen heiligen die grote paternosters dragen. Kleding van vrouwelijke religieuzen in de 19de en 20ste eeuw in België.