Michel-Angelo's Profeten is een kunstbeschouwend en essayistisch werk van Cyriel Verschaeve waarin de auteur een literaire en religieus geïnspireerde interpretatie geeft van de profetenfiguren die Michelangelo schilderde op het plafond van de Sixtijnse Kapel. Verschaeve benadert deze monumentale gestalten niet louter vanuit kunsthistorisch oogpunt, maar vooral als geestelijke en symbolische figuren die de grootsheid van het menselijk en goddelijk drama belichamen. Hij beschrijft hun lichamelijke kracht, innerlijke spanning en profetische bewogenheid in een verheven, retorische stijl die kenmerkend is voor zijn katholiek-humanistische visie. Het boek verscheen in 1924 bij Excelsior te Brugge en past binnen Verschaeves bredere culturele en religieuze engagement in het Vlaanderen van het begin van de twintigste eeuw, waarin kunst werd gezien als uitdrukking van een hogere, geestelijke orde. Het werk is relatief beknopt van omvang, maar ambitieus in toon, en situeert zich op het snijvlak van kunstbeschouwing, religieuze meditatie en cultuurkritiek.