In Meisjesherinneringen reconstrueert Annie Ernaux een bepalende zomer uit haar jeugd in 1958, toen zij als achttienjarige een traumatische seksuele ervaring had tijdens een vakantiekamp, en onderzoekt zij hoe deze gebeurtenis haar latere identiteit en zelfbeeld heeft gevormd; via een afstandelijke, analyserende stijl bekijkt ze haar jongere zelf bijna als een ander persoon en verbindt ze persoonlijke herinneringen met bredere thema’s zoals schaamte, verlangen, sociale klasse en de positie van vrouwen in het naoorlogse Frankrijk, waarbij ze reflecteert op de manier waarop herinneringen vervormen en hoe het verleden doorwerkt in het heden, wat het boek zowel tot een intieme zelfanalyse als een sociaal-culturele studie maakt.