Ik heet Kiebitz, en dat is nog niet alles. Ik heet Gideon Esdur Kiebitz. Steeds weer kom ik goedwillende mensen tegen die me proberen te troosten. Een naam is toch alleen maar een naam, zeggen ze, en zonder diepere betekenis. Ze vergissen zich, helaas. De naam is alles. Hij is een broek waar je in past of niet. Ik pas erin, maar ga eraan te gronde. Ik draag mijn naam als een bochel waarmee ik ter wereld ben gekomen en op een dag ten grave zal dalen.' Enkele jaren na de Tweede Wereldoorlog besluit de jonge jood Gideon Esdur Kiebitz (kievit) de sprong naar de eenentwintigste eeuw te wagen: hij emigreert naar Polen om daar met gelijkgestemde zielen te werken aan de opbouw van een nieuwe maatschappij zonder misère of onderdrukking. Van deze utopie komt echter bitter weinig terecht en een door schade en schande wijs geworden Kiebitz slijt de rest van zijn dagen in Wenen, alleen en sprakeloos, want op noodlottige wijze heeft hij zijn spraakvermogen verloren. Kiebitz is een boek over de uitzichtloze strijd tegen macht en vooroordelen. Het is het relaas van een moderne Don Quichot, even boeiend, aangrijpend en humoristisch als Kaminski's eerste roman Volgend jaar in Jeruzalem. De pers over Volgend jaar in Jeruzalem: 'een zeer leesbare roman, van een schrijver die erin geslaagd is de archeologie van zijn eigen verleden op een niet-pedante en toch ook nooit gemakkelijke manier tot pure romanstof te bewerken.' Eric Gobbers - Vrij Nederland

André Kaminski Thomas Graftdijk (translator)

Kiebitz