In dit autobiografische werk uit 1942 beschrijft de Frans-Vlaamse priester Jean-Marie Gantois zijn persoonlijke en ideologische ontdekkingsreis naar zijn Vlaamse wortels binnen het toenmalige Frankrijk. De tekst dient als een pleidooi voor de herwaardering van de Nederlandse taal en de Dietse cultuur in de Franse Westhoek, waarbij Gantois stelt dat de oorspronkelijke volksaard door de Franse staat was onderdrukt. Gezien het publicatiejaar en de politieke overtuigingen van de auteur is het boek onlosmakelijk verbonden met de collaboratie tijdens de Tweede Wereldoorlog; Gantois streefde immers naar een grensoverschrijdende eenheid van alle Nederlandstaligen binnen een Groot-Germaans verband, een visie die door de Duitse bezetter werd getolereerd en gestimuleerd.

J.M. Gantois

Hoe ik mijn Volk en mijn Taal terugvond