Dingen die ik niet heb weggegooid vertelt het persoonlijke en introspectieve verhaal van Marcin Wicha, die na het overlijden van zijn moeder haar bezittingen doorzoekt en reflecteert op hun betekenis. Terwijl hij lampen, boeken, papieren en andere alledaagse voorwerpen ordent, ontvouwt zich een intiem portret van zijn moeder en haar leven, gevormd door herinneringen, familiebanden en de historische context van het naoorlogse Polen. Het boek combineert melancholie met humor en biedt tegelijkertijd een contemplatie over verlies, erfgoed en de manier waarop spullen verhalen over identiteit en geschiedenis kunnen vertellen.