De tijd van de drenkeling van Alice Hoffman (oorspronkelijke titel The Drowning Season, 1979) is een psychologische roman die het verhaal vertelt van drie generaties binnen één familie, waarin spanningen, herinneringen en onverwerkte emoties centraal staan. De kern van het verhaal ligt bij de verhouding tussen een dominante grootmoeder, Witte Esther, en haar opstandige kleindochter, Zwarte Esther, die elkaar nauwelijks begrijpen maar toch door familiebanden verbonden blijven. Elk jaar tijdens de zomermaanden probeert Philip, de zoon van de grootmoeder en vader van de kleindochter, zelfmoord te plegen door zich te verdrinken; deze periode wordt daarom binnen de familie “de tijd van de drenkeling” genoemd. Wanneer de grootmoeder te horen krijgt dat ze niet lang meer te leven heeft, probeert zij alsnog verzoening te zoeken met haar zoon en kleindochter. Tegelijkertijd blikt zij terug op haar eigen verleden, waaronder haar vlucht uit haar ouderlijk huis en haar reis via Marseille naar de Verenigde Staten. De roman plaatst persoonlijke trauma’s, familieloyaliteit en generatieconflicten in een bredere context van migratie en herinnering, en onderzoekt hoe verleden en identiteit het gedrag en de relaties van mensen bepalen.