De ontaarde slapers van Ward Ruyslinck is een in 1957 verschenen debuutnovelle die het leven volgt van het werkloze echtpaar Silvester en Margriet, dat na de Tweede Wereldoorlog in lethargie en lusteloosheid zijn dagen slijt, het grootste deel van de tijd slapend in hun gammele huis doorbrengend, voortgedreven door angst voor herhaling van oorlog en een diep gevoel van zinloosheid; door de precieze en poëtische beschrijving van hun sombere bestaan, de ironische en zwarte humor die soms de ernst doorbreekt, en de tragische ontwikkeling waarin Silvester een glimp van levenslust lijkt te krijgen maar vervolgens noodlottig omkomt, schetst Ruyslinck een existentialistische reflectie op verval, dood en maatschappelijke vervreemding, waarin de personages symbool staan voor de worsteling van het individu met de drukkende nalatenschap van oorlog en de vraag naar zin in een wereld die weinig perspectief biedt.