De vakantieweken zijn voorbij. In een kleine diamantslijperij, ergens in een Kempisch dorpje, beginnen veertien mensen een nieuw werkjaar. Onder hen: 't Priesterke, een 'oude rot' in het vak, die weldra met pensioen zal gaan, en het meisje Marie-Thérèse Barri, die, omdat ze gezakt is voor haar examen, naar dorpstraditie diamantslijpster wordt. In dit boek worden beiden het slachtoffer van het wrede spel dat arbeid heet. Om hen heen voltrekt zich het rijpingsproces van talloze intriges. Ten slotte breken de zweren open... De pijn is verschrikkelijk, maar voorbijgaand. Alleen voor 't Priesterke en Marie-Thérèse is alles onherroepelijk. 't Priesterke sterft en Marie-Thérèse zal op een geheimzinnige wijze verdwijnen. In het achtste hoofdstuk krijgt het verhaal plotseling een heel andere wending. De auteur richt zich persoonlijk tot de verdwenen Marie-Thérèse en bezweert haar om naar huis terug te keren. In het daaropvolgende hoofdstuk richt hij als het ware een 'open brief' aan deze slachtoffers van de wanhoop en de corruptie. Marie-Thérèse wordt opgetild tot een symbool. Kunnen goedheid en schoonheid zomaar verdwijnen? Mogen radeloosheid en vertwijfeling de jeugd ondermijnen? En: is het niet onze plicht om te helpen waar we kunnen helpen? In die zin is het boek absoluut modern. De auteur beschouwt 'het schrijven' als een plicht; een speculeren op de goedheid van de mensen. Zijn boek is een persoonlijke brief aan de lezer, waarnaar diezelfde lezer ongetwijfeld geboeid zal luisteren...

Robin Hannelore

Het achtenvijftigste facet