In het boek Een Oostfronter vertelt brengt Frans Van Elsacker de rauwe en vaak onthutsende getuigenis van een Vlaamse vrijwilliger die aan de zijde van de Duitsers tegen de Sovjet-Unie vocht, waarbij de persoonlijke beleving centraal staat boven de grote politieke ideologie. Het relaas schetst een indringend beeld van de fysieke en psychologische ontberingen tijdens de veldtocht, variërend van de extreme kou en de constante doodsangst in de loopgraven tot de morele erosie die gepaard gaat met een totale oorlog. Naast de gevechtshandelingen besteedt het werk aanzienlijke aandacht aan de moeizame terugkeer naar België en de daaropvolgende repressie, waardoor het boek fungeert als een tijdsdocument dat de blijvende impact van de collaboratie op het individu en de Vlaamse samenleving belicht.