De dichtbundel Voeten in de aarde van Maurits van Liedekerke behoort tot het latere werk van de Vlaamse dichter en vormt zijn zevende bundel. Het boek bestaat uit een reeks gedichten die in verschillende cycli zijn gegroepeerd en waarin de auteur zijn persoonlijke leefomgeving, herinneringen en existentiële reflecties verkent. De poëzie kenmerkt zich door een sobere, heldere taal en een sterke beeldende kracht, waarbij alledaagse waarnemingen uit landschap en dorpsleven aanleiding worden tot bredere beschouwingen over vergankelijkheid, sterfelijkheid, menselijke nietigheid en de schoonheid van de natuur. De bundel sluit thematisch aan bij eerder werk van de auteur en bevestigt zijn voortdurende belangstelling voor de relatie tussen mens, plaats en tijd, vaak met een rustige, contemplatieve toon die zowel autobiografische elementen als regionale verbondenheid met het Vlaamse platteland suggereert. Binnen de context van de Nederlandstalige poëzie uit de late twintigste eeuw past het boek in een traditie van reflectieve, natuur- en plaatsgebonden lyriek waarin persoonlijke ervaring wordt verbonden met universele thema’s.