Het middeleeuwse ridderverhaal “Karel ende Elegast” behoort tot de zogenoemde Karelepiek; de auteur is onbekend. Het verhaal — ontstaan rond ca. 1250 in het Middelnederlands — vertelt hoe Karel de Grote in een droom door een engel wordt opgedragen om te gaan stelen, anders zou hij sterven. In het woud ontmoet hij Elegast, een verbannen vazal die leeft als rover. Elegast herkent Karel niet, maar blijft trouw ondanks verbanning. Samen plegen ze inbraak bij een edelman, waar Elegast getuige is van verraad. Zo blijk Elegast loyaal, terwijl de vermeende vertrouweling van Karel schuldig is — wat leidt tot herstel van Elegasts eer en bevestiging van loyaliteit. Het verhaal is bijzonder omdat Karel zélf – niet als achtergrondfiguur, maar als hoofdpersonage – optreedt.

G. Claassens (editor)

Karel ende Elegast