In “Homo ludens” onderzoekt Johan Huizinga het spel als fundamenteel cultuurverschijnsel. Hij betoogt dat spel niet slechts een bijzaak of tijdverdrijf is, maar een wezenlijk element dat ten grondslag ligt aan de ontwikkeling van menselijke cultuur en samenleving. Huizinga beschrijft spel als vrij, niet-alledaags, gescheiden van “serieuze” levenstoestanden, en toch als een bron van orde en betekenis. Aan de hand van talrijke voorbeelden uit taal, recht, oorlogvoering, kunst en mythologie toont hij aan hoe spel de menselijke activiteit en culturele expressie doordringt en vormt. Het werk staat centraal in de cultuurgeschiedenis als een klassiek essay over de rol van spel in de menselijke beschaving.

J. Huizinga

Homo ludens. Proeve eener bepaling van het spel-element der cultuur.