In "Elias of het gevecht met de nachtegalen. Winter te Antwerpen" brengt Maurice Gilliams twee nauw verbonden prozateksten samen waarin herinnering, innerlijk leven en verstilling centraal staan. In het eerste deel wordt de jeugd van Elias opgeroepen als een besloten wereld van waarneming, melancholie en eenzaamheid, waarin de gevoelsbeleving belangrijker is dan uiterlijke handeling. "Winter te Antwerpen" vervolgt deze introspectieve toon met beschouwingen over stad, tijd en vervreemding. In een uiterst verfijnde en poëtische stijl onderzoekt Gilliams de spanning tussen verlangen en onbereikbaarheid, en schept hij een literair universum waarin stilte en introspectie domineren.