In "De tranen der acacia's" schetst Willem Frederik Hermans een indringend beeld van Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog, waarin morele helderheid en heldendom voortdurend worden ondergraven. De roman volgt Arthur Muttah, een jonge man die via toevallige en vaak absurde omstandigheden in het verzet belandt, zonder dat zijn handelen wordt gedreven door idealisme of morele overtuiging. Hermans toont een wereld waarin toeval, misverstand en lafheid overheersen, en waarin de grens tussen goed en kwaad vervaagt. De titel verwijst ironisch naar vergeefse hoop en illusie, die even vluchtig blijken als tranen.