Arm Vlaanderen, geschreven door de jezuïet en filoloog D.A. Stracke en in 1914 uitgegeven door Ons Volk in Antwerpen, vormt een cruciaal tijdsdocument over de sociaaleconomische en culturele achterstand van het Vlaamse volk aan de vooravond van de Eerste Wereldoorlog. Het werk fungeerde als een vlammend pleidooi voor volksverheffing en sociale rechtvaardigheid, waarbij de auteur de schrijnende armoede koppelde aan een noodzaak tot intellectuele en morele heropleving binnen de Vlaamse Beweging. Stracke combineerde in dit geschrift zijn passie voor de Nederlandse taal met een diep religieus en maatschappelijk engagement, waardoor het boek een drijvende kracht werd achter het groeiende zelfbewustzijn van de Vlamingen die streefden naar emancipatie en erkenning in een door Franstalige elites gedomineerd België.