“Adagio” is beschouwend poëzie waarin Felix Timmermans in een verstilde, muzikale stijl reflecteert over ouder worden, innerlijke rust, vergankelijkheid en levensaanvaarding. In korte teksten en meditatieve fragmenten vertraagt de auteur bewust het tempo en nodigt hij de lezer uit tot bezinning en contemplatie. Het boek behoort tot Timmermans’ latere oeuvre en wordt gekenmerkt door een milde levenswijsheid, een religieus-humanistische ondertoon en een grote gevoeligheid voor natuur, stilte en menselijkheid. “Adagio” vormt een ingetogen tegenhanger van zijn vroegere uitbundige werk en laat een schrijver zien die tot rust is gekomen.